Een blije dag...

Het universum was vol goede zin vandaag en maakte een gedenkwaardige dag van deze donderdag in januari. Al het goede komt in drieen zeggen ze wel eens. Maar als ik het nieuws en alle berichtjes mag geloven, was het vandaag een dag vol met goede dingen voor heel veel mensen. Een dag om blij van te worden.

De dag begon mistig, kil en koud, niets wees op wat er te gebeuren stond. Zo'n dag waarop je helemaal geen zin hebt om er op uit te gaan. Brrr, nog eens een keer omdraaien, lekker diep onder je dekbedje en de wereld de wereld laten. Maar nee, ik heb inmiddels geleerd dat ik me daar alleen maar beroerder van ga voelen. Het beste voor mij is een vaste dagindeling aanhouden, structuur geeft mijn hersenen houvast en rust. De dag die begint met buiten zijn, een frisse neus en beweging. En natuurlijk mag je daar best wel eens een dagje vrij van nemen, maar niet vandaag. Want in mijn flatgebouw wordt flink verbouwd. Dat gehamer en geboor zijn, op zijn zachtst gezegd, niet de fijnste geluiden als je last van hebt van Hyperacusis, Tinnitus en doofheid. Ik heb al heel wat verbouwingen meegemaakt de afgelopen jaren, er is 1 ding wat me elke keer weer opvalt. Het blijft een vreemd gegeven dat de bouwvakkers als eerste elke ochtend beginnen met flink wat lawaai maken, zodat je echt echt wel wakker wordt. Op het moment dat je heeeel wakker bent, zo ongeveer na een kwartier of een half uur, stoppen ze... Grrr denk ik dan, had dat nou niet in een andere volgorde gekund... pfffff. Maar goed, okee ik ben wakker...

Dus erop uit, naar buiten om mijn paard te verzorgen. Het is heerlijk stil op stal, ik ben alleen met de paarden. Wat een rust, ze staan wat te soezen, sommige liggen. Als ik door de stal loop, komen er een paar een knuffel halen, sommige vragen: "mag ik met je mee vandaag?" Nee, dat gaat niet, ik kom voor Wera. Mijn dame heeft me allang gezien en laat een blije hinnik horen als we elkaar in de ogen kijken. Na haar dagelijkse hapje en verzorging gaan we aan het werk. Vandaag is het rijden. Wat ben ik blij dat de chirurg bij mijn CI-operatie rekening heeft gehouden met het feit dat ik een rijcap draag. Het is geen enkel probleem om die op te zetten, gaat er mooi over heen. Tegelijkertijd een fijne bescherming zowel tegen stof, zand en regen, maar ook verlies ik Flierefluiter daardoor niet. Hij zal maar in deze zandbak ondergelopen worden, of er zal een paardenhoef op gaan staan, aiai... denk niet dat ie dat zou overleven. 

Onze warming-up gaat goed, we komen erin. Bewegen in de frisse winterkou doet ons beide goed. Ik kan merken dat de gymnastiekoefeningen Wera sterker en soepeler maken. Hetzelfde wat Feldenkrais doet voor mijn lichaam. Leren om ontspannen te bewegen, een goede houding en balans vinden van top tot teen. Je lichaam milimeter voor milimeter waarnemen, voelen en begeleiden in beweging. 

Wera heeft er zin in, zin om te laten zien dat ze meer kan, haha, wie leidt wie vandaag? Nou kom maar op dan... we doen het samen. Het enige wat ik van haar vraag is dat ze ontspannen blijft, dat is de enige manier waarop het voor ons beide fijn is. Maar ook ons grootste punt, het kost haar en mij soms moeite, een wederzijdse wisselwerking. Als het moeilijker wordt dan spannen we onze spieren teveel aan. Waarnemen, loslaten en opnieuw. En warempel, het lukt vandaag... na een paar rondjes nette draf maakt ze meerdere onstpannen galopsprongen... WOW dat is voor het eerst! En ik? Ik kan ontspannen zitten. Stoppen, belonen en met een brede glimlach van oor tot oor breng ik haar terug naar stal. Ohhh... dit smaakt naar meer, wat ben ik blij, trots op haar en op mijzelf.

En dan terwijl ik de spullen aan het opruimen ben in de stal is daar zomaar uit het niets, als een blikseminslag bij heldere hemel, een geluid op mijn CI... een hoge(re) toon. Ik sta stil en luister: Nee, mijn oude oren horen niets. Ja, Flierefluiter doet duidelijk van tjieep, tjieep... en het blijft maar doorgaan... Ik denk: zou het het getjilp van een vogel zijn? Het is ergens boven mij maar waar.... ik kende het niet ... verder was het stil voor mij. Alle ruisonderdrukkers die er zijn, staan aan in mijn CI. Dat maakt het geluid comfortabel voor mij. Elke afregeling van Flierefluiter voegen we wat toe, zodat mijn hersenen stap voor stap kunnen wennen. Inmiddels waren er gelukkig meer mensen gekomen. Ik ben naar een stalgenootje gelopen en heb gevraagd of zij het geluid hoorde waarvan ik het ritme met mijn vingers aangaf.... Zij begon te lachten en zei dat het een merel was en waar die zat. Ze wees me ook nog op andere geluiden, die ik niet hoorde met mijn CI. Maar de merel bleef ik horen... die was nog lang niet klaar, die zong zijn lied voor mij...

Pppieeeuwww.... tranen van geluk, verdriet en ontlading... ik heb een merel gehoord.... die maakte heel wat los..... 9 maanden na de operatie...... kan 't nog niet geloven, durfde het niet te geloven… ik was teveel onder de indruk... het duurde dan ook even voor de blijheid kon komen.... ik het kon bevatten. Ik moest het eerst delen met mensen, zwart op wit zien om het in zijn volle omvang te beseffen... Maar nu begint het besef te landen, blij, pure blijheid, in mijn hele lichaam. 

Wera dank je wel, Merel dank je wel.
Het was een gedenkwaardige dag.
Een blije dag.

Happy New Year

Dear people, 

the year 2015 is ready. 

A year of staying close to myself, a year of 

Grounding and Being outdoors: Coming home on sandy soils, in forests 

Tears and happiness: Worry, grief and enjoying miracles

Unique moments: A few hours of the world and to get Flierefluiter 

Discovering: My Blog "deCIderata' grows, photography and art 

Friendship: New family and friends, get to know your real friends 

History: The pedigree of Wera, Lipi-history, comes alive 

Faith and trust: Wera and me

A happy 2016

 to all my (horse) friends and companions,

 a year full of health and love. 

I wish you, and me, 

all the space and freedom to do things our own way. 

That we may share this wisdom 

with joy and respect 

for all living.

***

Lieve mensen, 

Het jaar 2015 is klaar. 
Een jaar van dicht bij mezelf blijven, een jaar van 
Aarden en buiten Zijn: Thuiskomen op zandgronden, in de bossen 
Tranen en geluk: Zorgen, verdriet en genieten van wonderen
Unieke momenten: Een paar uur van de wereld en Flierefluiter erbij
Ontdekken: mijn blog "deCIderata' groeit, fotografie en kunst 
Vriendschap: Nieuwe familie en vrienden, je echte vrienden leren kennen
Geschiedenis: De stamboom van Wera, Lipi geschiedenis, komt tot leven 
Geloof en vertrouwen: Wera en ik.

Een gelukkig 2016

voor al mijn (paarden-) vrienden en lotgenoten,

 een jaar vol gezondheid en liefde. 

Ik wens jullie, en mijzelf,

alle ruimte en vrijheid voor onze eigen wijsheid. 

Dat we die met plezier en respect, 

voor alles wat leeft, 

met elkaar mogen delen.

***

De tijd tikt...

Tik, tik, tik... de laatste dagen en uren van 2015 tikken weg. En wat voor een jaar is het geweest. Tjonge... het is toch wel heel anders verlopen dan ik verwacht had.
Toen ik vorig jaar december het blog Dankbaar-voor-Oud-en-Nieuw schreef, had ik geen flauw idee welke kant het op zou gaan met mijn gehoor. En eigenlijk weet ik het nu nog niet... Toen ik dit blog net nog eens las, dacht ik 'goh alles klopt nog wat daar staat'. Ik zou dat verhaal van december 2014 kunnen kopieren. Nee, wees gerust, dat ga ik niet doen hoor... ;)

Het ging dit jaar soms zo snel, vooral op die momenten dat ik iets probeerde te doen wat ik niet aankon. Frusterend, gekmakend en vooral pijnlijk en vermoeiend als je lichaam niet doet wat jij wil. Vroeger kon ik echt alles op wilskracht, nu heb ik te luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft. Als ik dat niet doe, stopt het gewoon met functioneren. Bijvoorbeeld boodschappen doe ik op een tijdstip dat ik zeker weet dat het rustig is in de supermarkt en meestal lukt het dan wel. Maar er zijn heel wat keren geweest dat ik na 5 minuten de winkel uitging, omdat ik te moe was. Er waren teveel prikkels, mijn hoofd kon het niet aan. De remedie: slapen, rusten en tijd geven. En een paar dagen later een nieuwe poging. Maar de tijd tikt zo ongemerkt weg, terwijl er niets uit je handen komt. Je staat erbij en kijkt er naar.

Andere dingen gingen zo langzaam, verwachtingen en planningen zijn toch maar vreemde dingen. Zoals het lange wachten op de uitslag van de onderzoeken: kom ik in aanmerking voor een CI? Of het kunnen uitvoeren van het revalidatieschema. Het was een mooi schema: zouden we ooit nog aan oefenen gaan toekomen? Jullie hebben er alles over kunnen lezen dit jaar. Deze ex-projectmanager heeft nog nooit een project gedraaid dat zo uit de tijd liep of waar het resultaat zo onzeker is. Van te voren leek alles duidelijk wat er moest gebeuren, maar de werkelijkheid is nu dat ik er totaal geen grip op heb. Niets zo onvoorspelbaar als het menselijk lichaam. Voor mij was het glas altijd halfvol, als het linksom niet kon, dan was er rechtsom wel een manier om het doel te bereiken. Maar deze overtuiging wordt dit jaar danig op de proef gesteld. Er wordt een onverwachte dimensie toegevoegd: niets willen, rouwen om wat was, loslaten en tijd geven. Ik durf hier nu wel te bekennen dat alles wat ik van tevoren gelezen heb, mij veel kennis heeft gegeven, maar me aboluut niet heeft kunnen voorbereiden op de ervaringen van de afgelopen 9 maanden.

De tijd tikt... langzaam, heel langzaam. Een pas op de plaats, even de tijd stil zetten, het is tenslotte winter. Stil staan, niet bij alle pijn en verdriet, maar bij de fijne en mooie dingen. Het meest dankbaar ben ik voor de fijne stal waar Wera helemaal haar thuis gevonden heef. Eindelijk gezond van lijf en leden, ze is daar zo blij en gelukkig. We genieten beide met volle teugen van de nieuwe ruimte en vrijheid.
Dankbaar ben ik ook dat de diagnose borstkanker me bespaard is gebleven, al zijn controles nog wel nodig. Pffff het voelt als door het oog van de naald gekropen.
En wat ben ik blijj, gelukkig met de paar lieve lieve vrienden en familie die dicht bij me waren in al die moeilijke, maar ook mooie dagen. Wat is kunnen delen prachtig. Dank jullie wel! Ook al hoor ik jullie nu roepen, dat hoeft toch niet, we deden het graag. Op het juiste moment even vragen hoe het met me gaat, helpen waar nodig, een ander moment wat afleiding geven, samen stil kunnen zijn. Lieve mensen, ik had het niet zonder jullie gekund, te weten dat jullie er zijn, betekent heel veel voor me.
Onlangs nog zo'n heerlijke verrassing, ik was er ondersteboven van. Een prachtig, maar confronterend boek, getiteld: Imperfect verklaard, binnen mijn perken zet ik de bloemetjes buiten. Je vind het op mijn pagina Inspiratie. Wat een herkenning.

Winter, het seizoen waarin de natuur rust en energie op doet. Ruimte creeren voor groei, voor vernieuwing. Nou ja winter.... december heeft alle warmterecords gebroken, de natuur is compleet van slag. Het lijkt wel lente, voorjaarsbloemen die bloeien, bomen en planten in de knop. Een pas op de plaats, stil staan bij wat voor moois zich ontwikkelt.

Afgelopen voorjaar schreef ik dat het CI-geluid zich als een bloemknop moest gaan ontwikkelen. Eindelijk snap ik wat voor onzichtbare vernieuwing zich vormt in mijn hoofd. Het geflierefluit, het zaadje, begint een knop te vormen. De brij aan geluid begint wat genuanceerder te worden, ritmes worden hoorbaar. Het tikken van de richtingaanwijzer in de auto. De bloemknop vormt blaadjes, elk blaadje krijgt een toon of klank. Af en toe kan ik een paar tonen onderscheiden. Onlangs 3 tonen die ik compleet niet kon plaatsen, zomaar opeens uit het niets waren ze daar. En.... zo blij als een kind was ik de laatste keer in het Radboud toen ik de klok in de wachtkamer kon horen tikken. Dikke tranen rolden over mijn gezicht, dat was voor het eerst. Volkomen onverwacht waren ze daar, het overviel me compleet. Er was een geluid, een ritme dat ik herkende via mijn CI.
De tijd tikt! Tik, tik, tik....